Θεραπεία της ανικανότητας στα 40, 50, 60 χρόνια

Κάθε σεξουαλικά ώριμος άνδρας γνωρίζει τι είναι η ανικανότητα ή η στυτική δυσλειτουργία. Είναι ένας από τους κύριους φόβους των ανδρών κάθε ηλικίας και κοινωνικής θέσης. Σήμερα, υπάρχουν πολλά διαφορετικά φάρμακα για την αποκατάσταση της ισχύος, αλλά σχεδόν όλα στοχεύουν μόνο στην απαλλαγή από τα συμπτώματα, αλλά δεν επηρεάζουν τα αίτια της ανικανότητας, τα οποία, παρεμπιπτόντως, μπορεί να είναι αρκετά. Επομένως, τέτοια φάρμακα δίνουν μόνο ένα προσωρινό αποτέλεσμα, απαιτούν σταδιακή αύξηση της δόσης και τελικά χάνουν την αποτελεσματικότητά τους.

Αντίστοιχα, στη σύγχρονη ανδρολογία και ουρολογία, έρχεται στο προσκήνιο η επίδραση στα αίτια της εμφάνισης της στυτικής δυσλειτουργίας, τα οποία διαφέρουν πολύ στον μηχανισμό της ανικανότητας. Μόνο με τον άμεσο επηρεασμό των αιτιών ανάπτυξης της στυτικής δυσλειτουργίας μπορεί το πρόβλημα να επιλυθεί πλήρως και να μην αποκατασταθεί προσωρινά η ικανότητα σεξουαλικής επαφής.

Προβλήματα ισχύος στους άνδρες

Χαρακτηριστικά της ανδρικής ανατομίας

Το ανδρικό αναπαραγωγικό σύστημα, δηλαδή η δραστηριότητα του πέους, των όρχεων, των άκρων κ. λπ. , ελέγχεται από τους μετωπιαίους λοβούς του εγκεφαλικού φλοιού, το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα. Ταυτόχρονα, οι ενδοκρινικοί-χυμικοί μηχανισμοί και οι ορμόνες του φύλου έχουν επίσης άμεση επίδραση στη δραστηριότητά του.

Οι μετωπιαίοι λοβοί είναι υπεύθυνοι για τον έλεγχο της σεξουαλικής συμπεριφοράς μέσω της εμπλοκής νευροχυμικών παραγόντων, του σωματικού και του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Η επίτευξη στύσης εξασφαλίζεται από τη δραστηριότητα του παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος, ενώ η εκσπερμάτιση ελέγχεται από το συμπαθητικό νευρικό σύστημα.

Το παρασυμπαθητικό νευρικό σύστημα είναι ένα μέρος του αυτόνομου νευρικού συστήματος με κέντρα στο νωτιαίο μυελό και τον εγκέφαλο που είναι υπεύθυνο για τη χαλάρωση των μυϊκών ινών των τοιχωμάτων των αιμοφόρων αγγείων κ. λπ. Το συμπαθητικό είναι το αντίθετο του παρασυμπαθητικού τμήματος του αυτόνομου νευρικού συστήματος, τα κέντρα του οποίου βρίσκονται στο νωτιαίο μυελό και είναι υπεύθυνα για τη σύσπαση των μυϊκών ινών, φέρνοντας το σώμα σε «καταπολεμική ετοιμότητα» και, γενικά, κινητοποιώντας τις δυνατότητές του. .

Δομή του πέους

Γνώμη γιατρού

Όλοι αντιμετωπίζουν κατά καιρούς δυσλειτουργίες του αυτόνομου νευρικού συστήματος και συνεπώς κακή γενική κατάσταση υγείας, που οδηγεί στην εμφάνιση συνδρόμου βλαστικής δυστονίας, ανεπάρκειας αυτόνομης λειτουργίας και αυτόνομες κρίσεις καθώς και σωματομορφικές διαταραχές, τις λεγόμενες νευρώσεις οργάνων. Όλα αυτά είναι επίσης ένα έναυσμα για τη στυτική δυσλειτουργία. Τέτοιες νευρώσεις αντιμετωπίζονται με τη βοήθεια γενικού μασάζ, φυσιοθεραπείας και ασκήσεων φυσικοθεραπείας.

Κατά τη διάρκεια μιας στύσης, τα τοιχώματα του στυτικού ιστού του πέους χαλαρώνουν και ο αυλός των αιμοφόρων αγγείων του αυξάνεται. Αυτή η διαδικασία πυροδοτείται από το σωματικό και αυτόνομο νευρικό σύστημα με τη συμμετοχή ρυθμιστικών κέντρων που βρίσκονται στο νωτιαίο μυελό. Από εκεί, η νευρική ώθηση μεταδίδεται απευθείας στα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων και στα σπηλαιώδη σώματα του πέους μέσω των νωτιαίων ριζών που διακλαδίζονται στο επίπεδο του 3ου οσφυϊκού σπονδύλου, οι οποίοι διακλαδίζονται περαιτέρω σε μικρότερα νεύρα. Ως εκ τούτου, αλλαγές στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης μπορεί να εμποδίσουν αυτή τη διαδικασία, οδηγώντας σε ανικανότητα.

Στους άνδρες, ο νωτιαίος μυελός καταλήγει στο επίπεδο του 1ου οσφυϊκού σπονδύλου και συγχωνεύεται στο μεγάλο νευρικό πλέγμα, την ιπποειδή ουρά. Πήρε αυτό το όνομα λόγω της μεγάλης εξωτερικής ομοιότητάς του με την ουρά ενός αλόγου, καθώς σχηματίζεται από ένα πλήθος νευρικών ινών που κατεβαίνουν κάθετα κάτω από το νωτιαίο κανάλι και εκκρίνονται σε ζευγάρια μέσω φυσικών ανοιγμάτων στους σπονδύλους για να νευρώσουν το αντίστοιχα όργανα.

Η μεσοσπονδυλική κήλη οδηγεί σε ανικανότητα

Επιπλέον, η σεξουαλική λειτουργία ελέγχεται επίσης από ενδοκρινο-χυμικούς μηχανισμούς, δηλ. H. το σύστημα όρχεων-υπόφυσης-υποθάλαμου. Σε αυτή την περίπτωση, η σύνθεση του σπερματικού υγρού και της διατροφής των ιστών καθορίζεται από το επίπεδο των ορμονών του φύλου. Τα επινεφρίδια είναι υπεύθυνα για την παραγωγή τους. Εκκρίνουν σχεδόν τα 2/3 των ανδρογόνων και έως και το 80% των οιστρογόνων, τα οποία είναι πρόδρομοι των ανδρικών ορμονών του φύλου. Αλλά η δραστηριότητα των επινεφριδίων σχετίζεται άμεσα με το έργο του θυρεοειδούς αδένα. Ως εκ τούτου, παραβιάσεις της λειτουργίας του, καθώς και των επινεφριδίων και του συστήματος υποθαλάμου-υπόφυσης, μπορεί να οδηγήσουν σε επίμονη ανικανότητα.

Ο υποθάλαμος είναι μέρος του εγκεφάλου και είναι ταυτόχρονα αδένας έκκρισης ορμονών και κέντρο ρύθμισης του αυτόνομου νεύρου.

Ως αποτέλεσμα, κατά τη σεξουαλική διέγερση, μέσω της ενεργοποίησης της σύνθεσης τεστοστερόνης από ορμόνες του συστήματος υποθαλάμου-υπόφυσης και της μετάδοσης των νευρικών ερεθισμάτων στα κύτταρα των τοιχωμάτων των αρτηριών του πέους, αρχίζει η σύνθεση του μονοξειδίου του αζώτου. Προκαλεί χαλάρωση των λείων μυϊκών ινών του αγγειακού τοιχώματος, η οποία οδηγεί στην επέκτασή τους. Επομένως, ο όγκος του αίματος που εισέρχεται στο πέος αυξάνεται. Γεμίζει τον στυτικό ιστό ή τα σηραγγώδη σώματα, γεγονός που εξασφαλίζει τη μεγέθυνση του πέους και την απόκτηση της σφριγηλότητας που απαιτείται για τη σεξουαλική επαφή. Αυτό μειώνει το μέγεθος των φλεβιδίων μέσω των οποίων ρέει αίμα από το πέος. Ως αποτέλεσμα της μείωσης του αυλού τους, μειώνεται ο ρυθμός ροής του αίματος, γεγονός που εξασφαλίζει τη διατήρηση μιας στύσης για το απαιτούμενο χρονικό διάστημα.

Αιτίες και χαρακτηριστικά ανάπτυξης

Όχι πολύ καιρό πριν πιστευόταν ότι έως και το 90% όλων των περιπτώσεων ανάπτυξης στυτικής δυσλειτουργίας οφείλονταν σε ψυχικές διαταραχές. Αλλά οι μελέτες που έχουν πραγματοποιηθεί κατέστησαν απαραίτητο όχι μόνο να αμφισβητηθεί αυτό, αλλά και να αντικρουστεί τέτοιες δηλώσεις. Έδειξαν ότι το 60-80% των περιπτώσεων ανικανότητας οφείλονται σε οργανικές διαταραχές. Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν πρόκειται για μείωση της ισχύος και για διάφορους βαθμούς στυτικής δυσλειτουργίας, αλλά για ανικανότητα, δηλαδή για έναν ακραίο βαθμό στυτικής δυσλειτουργίας στον οποίο δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί παρατεταμένη στύση, ακαμψία, όγκος και την αμεσότητα της σεξουαλικής επαφής που απαιτείται για τη σεξουαλική επαφή.

Με την ανικανότητα, οι άνδρες παραπονιούνται για έλλειψη σεξουαλικής επιθυμίας, η οποία συνοδεύεται από πλήρη έλλειψη όχι μόνο επιθυμητών, αλλά και αυθόρμητων στύσεων.

Έλλειψη σεξουαλικής ορμής με ανικανότητα

Η κατανόηση της σχέσης και της λειτουργίας του ανδρικού αναπαραγωγικού συστήματος καθιστά εύκολο τον εντοπισμό των κύριων αιτιών πίσω από την ανάπτυξη της ανικανότητας. Οτι:

  • Τραυματισμοί της σπονδυλικής στήλης και της πυέλου;
  • εκφυλιστικές-δυστροφικές αλλαγές στους μεσοσπονδύλιους δίσκους της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης (μεσοσπονδυλικές κήλες, προεξοχές).
  • Καμπυλότητα της σπονδυλικής στήλης (σκολίωση, λόρδωση);
  • διαταραχές στην εργασία του συστήματος υποθαλάμου-υπόφυσης και ορμονικές διαταραχές.
  • Αγγειακές παθήσεις, συμπεριλαμβανομένων των εγκεφαλικών επεισοδίων, της αθηροσκλήρωσης, της υψηλής αρτηριακής πίεσης, των ανωμαλιών στη δομή του στυτικού ιστού του πέους και των κυκλοφορικών διαταραχών του αναπαραγωγικού συστήματος ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης προστατίτιδας ή αδενώματος του προστάτη.

Σήμερα, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, το 40-50% των ανδρών μεταξύ 40 και 50 ετών διαγιγνώσκεται με ανικανότητα, το 50-60% των ανδρών μεταξύ 50 και 60 ετών και το 60-80% των ανδρών άνω των 60 ετών. . Ταυτόχρονα, υπάρχει κάθε λόγος να πιστεύουμε ότι η κατάσταση είναι στην πραγματικότητα ακόμη πιο δύσκολη, αφού δεν έχουν όλοι οι άντρες το θάρρος να πάνε στο γιατρό με ένα τόσο λεπτό πρόβλημα.

Από πολλές απόψεις, τέτοιες στατιστικές οφείλονται στη μείωση της ποσότητας τεστοστερόνης που παράγεται μετά από 40 χρόνια και στην εξέλιξη προηγούμενων παθολογιών της σπονδυλικής στήλης και των αιμοφόρων αγγείων. Στην ηλικία των 50-60 ετών υπάρχει φυσική ορμονική αλλαγή με μείωση της συντιθέμενης τεστοστερόνης. Αυτό οδηγεί σε μείωση της λίμπιντο και, κατά συνέπεια, στην ανάγκη για σεξουαλική επαφή. Αλλά οι άνδρες άνω των 60 ετών μπορούν επίσης να διατηρήσουν μια φυσιολογική στύση για πλήρη σεξουαλική επαφή χωρίς άλλες διαταραχές. Η μόνη διαφορά είναι η μείωση της συχνότητάς τους.

Μία από τις πιο κοινές αιτίες ανικανότητας σε άνδρες διαφορετικών ηλικιών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων γύρω στα 40 και μερικές φορές ακόμη και νωρίτερα, είναι νευρολογικές διαταραχές που προκαλούνται από τραυματισμό στις ρίζες της σπονδυλικής στήλης, οι οποίες είναι υπεύθυνες για τη νεύρωση των αγγείων του πέους. Η συμπίεση ή η βλάβη τους συμβαίνει ως αποτέλεσμα τραυματισμών της σπονδυλικής στήλης ή παγίδευσης από καμπύλη σπονδυλική στήλη, προεξέχοντες μεσοσπονδύλιους δίσκους ή άλλες δομές.

Ανικανότητα από τραυματισμό στις ρίζες της σπονδυλικής στήλης

Σε αυτή την περίπτωση, μιλούν για την παρουσία νευρογενούς ανικανότητας. Δεδομένου ότι η πλήρωση του στυτικού ιστού του πέους με αίμα ελέγχεται από το νευρικό σύστημα, σε περίπτωση διαταραχών στη μετάδοση των νευρικών ερεθισμάτων από τον εγκέφαλο στο πέος, ακόμα κι αν προκύψει επιθυμία, το σώμα δεν μπορεί να περάσει ένα σήμα και προκαλούν ενεργό ροή αίματος στον στυτικό ιστό. Τις περισσότερες φορές αυτό παρατηρείται όταν τα νεύρα τσιμπούν και τρέχουν κάτω από τη σπονδυλική στήλη στο επίπεδο του 3ου σπονδύλου.

Μια άλλη κοινή αιτία ανικανότητας είναι η προστατίτιδα, ή φλεγμονή του αδένα του προστάτη. Σήμερα η ασθένεια αυτή εμφανίζεται σε χρόνια μορφή στους άνδρες πριν από την ηλικία των 40 ετών, μετά τα 50 χρόνια παρατηρείται σχεδόν σε κάθε τρίτο άτομο. Σε αυτή την περίπτωση, η ανικανότητα είναι συχνά το μόνο σύμπτωμα της φλεγμονής του προστάτη.

Η προστατίτιδα, όπως και η ανικανότητα, μπορεί να είναι συνέπεια διαταραχών του κυκλοφορικού στα πυελικά όργανα ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης αγγειακών ή νευρολογικών παθήσεων.

Η προστατίτιδα προκαλεί ενόχληση και πόνο στο περίνεο. Επιπλέον, η προκύπτουσα διόγκωση του προστάτη οδηγεί σε συμπίεση των αιμοφόρων αγγείων, η οποία μειώνει την ένταση της κυκλοφορίας του αίματος στα όργανα της πυέλου. Επιπλέον, οι κυτοκίνες που παράγονται ως απόκριση στη φλεγμονή αναστέλλουν τη μετάδοση των νευρικών ερεθισμάτων στον προστάτη. Ταυτόχρονα, διαταράσσεται η λειτουργία του, γεγονός που συμβάλλει στη μείωση της σύνθεσης τεστοστερόνης, η οποία είναι υπεύθυνη για τη σεξουαλική λειτουργία. Όλα αυτά σε ένα σύμπλεγμα αναπόφευκτα καθιστούν αδύνατη την πλήρη πλήρωση του στυτικού ιστού με αίμα και οδηγούν σε απώλεια ισχύος.

Αδένωμα προστάτη με ανικανότητα

Γνώμη γιατρού

Η προστατίτιδα στον σύγχρονο κόσμο είναι το αποτέλεσμα μιας αμελούς στάσης απέναντι στην υγεία. Αυτό είναι συνήθως αποτέλεσμα κρυολογημάτων που δεν έχουν αντιμετωπιστεί που έχουν γίνει χρόνια, διαταραχών της στάσης του σώματος και έλλειψης άσκησης. Ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να απολυμανθούν οι χρόνιες εστίες μόλυνσης, καθώς μια υπό όρους παθογόνος χλωρίδα (για παράδειγμα, κόκκοι) που αναπτύσσεται στις κοιλότητες του προστάτη μπορεί επίσης να είναι η αιτία της προστατίτιδας. Επιπλέον, πρέπει να αλλάξετε τη στάση σας απέναντι στη σεξουαλική ζωή και να την ενεργοποιήσετε.

Είδη και συνέπειες

Με βάση την αιτία της ανάπτυξης της ανικανότητας, διακρίνονται οι ακόλουθοι τύποι:

  • Νευρογενής ανικανότητα - πολύ συχνή και προκαλείται από διαταραχές στη μετάδοση των νευρικών ερεθισμάτων στους λείους μύες του πέους. Χαρακτηρίζεται από μείωση της ευαισθησίας του πέους και προοδευτική μείωση της συχνότητας των στύσεων, συμπεριλαμβανομένων των αυθόρμητων στύσεων το πρωί.
  • Αγγειακό, χωρισμένο σε αρτηριογόνο και φλεβικό. Η πρώτη είναι συνέπεια παραβίασης της ροής του αίματος στον στυτικό ιστό, η οποία είναι συνέπεια αλλαγών στην κατάσταση των γεννητικών οργάνων και των σηραγγωδών αρτηριών. Το δεύτερο συμβαίνει στο φόντο της επέκτασης των φλεβών του πέους, η οποία προκαλεί μια υπερβολικά ενεργή εκροή αίματος. Η αγγειακή ανικανότητα χαρακτηρίζεται από ανεξέλεγκτη εκσπερμάτιση στα αρχικά στάδια σχηματισμού, καθώς και μείωση της αντίστασης μιας στύσης.
  • Ορμονικό - γίνεται το αποτέλεσμα ορμονικής ανισορροπίας, η οποία παρατηρείται συχνότερα στο πλαίσιο του σακχαρώδη διαβήτη και άλλων ενδοκρινικών παθολογιών και οδηγεί σε αναστολή της παραγωγής τεστοστερόνης και της αφομοίωσής της.

Υπάρχουν αρκετοί άλλοι τύποι ανικανότητας όπως ανατομική, γενετική κ. λπ. , αλλά είναι πολύ πιο σπάνιοι από αυτούς που περιγράφηκαν παραπάνω.

Όποιο είδος ανικανότητας και αν είναι, είναι πάντα ένα σοβαρό πρόβλημα για έναν άνδρα. Η αδυναμία σεξουαλικής επαφής οδηγεί αρχικά σε δυσκολίες στην ιδιωτική ζωή, απώλεια αυτοπεποίθησης και ψυχολογικά προβλήματα. Συχνά, η ανικανότητα γίνεται η αιτία της αυξημένης επιθετικότητας και της ανάπτυξης μείζονος κατάθλιψης σε άνδρες όλων των ηλικιών, ειδικά εάν αναπτυχθεί σε σχετικά νεαρή ηλικία - σε 40-50 χρόνια. Αυτό δεν μπορεί να περάσει χωρίς ίχνος, ως αποτέλεσμα, οι σχέσεις με στενούς ανθρώπους και συναδέλφους θερμαίνονται, συχνά φουντώνουν οι συγκρούσεις, που μπορεί να οδηγήσουν σε απώλεια εργασίας και επιδείνωση της ψυχικής κατάστασης μέχρι την εκδήλωση αυτοκτονίας ή, αντίθετα, αντικοινωνικές σκέψεις.

οικογενειακά προβλήματα λόγω χαμηλής ισχύος

Ωστόσο, εκτός από ψυχολογικές δυσκολίες, η ανικανότητα έχει εξαιρετικά αρνητική επίδραση στην υγεία του άνδρα. Το συνεχές άγχος προκαλεί την επιδείνωση των υπαρχουσών χρόνιων ασθενειών και έχει επίσης αρνητική επίδραση στην κατάσταση της ανοσίας. Ως εκ τούτου, ένας άνδρας γίνεται πιο επιρρεπής στην ανάπτυξη διαφόρων μολυσματικών ασθενειών. Το συνεχές ψυχολογικό στρες επίσης συχνά οδηγεί σε λειτουργικές διαταραχές του πεπτικού συστήματος, της καρδιάς και των πνευμόνων. Επομένως, συχνά στο πλαίσιο της ανικανότητας, αναπτύσσονται ή επιδεινώνονται:

  • Γαστρίτιδα και έλκος στομάχου και δωδεκαδακτύλου.
  • ισχαιμική καρδιοπάθεια, στηθάγχη;
  • βρογχίτιδα κ. λπ.

Ως εκ τούτου, είναι εξαιρετικά σημαντικό να μην αγνοήσουμε το πρόβλημα της ανικανότητας, να το αποδώσουμε στην ηλικία και να συμβιβαστείτε με την κατάσταση, αλλά να δράσετε, να αναζητήσετε τα αίτια της σεξουαλικής δυσλειτουργίας και να αναζητήσετε τρόπους επίλυσής της. Αυτό δεν ισχύει μόνο για την ηλικία των 40 ετών, αλλά και για τα άτομα ηλικίας 50 και 60 ετών. Η ολοκληρωμένη διάγνωση και η στοχευμένη θεραπεία των διαπιστωμένων διαταραχών όχι μόνο βοηθούν στην αποκατάσταση της φυσιολογικής ισχύος και στην επαναφορά του άνδρα σε πλήρη σεξουαλική ζωή και ταυτόχρονη ψυχολογική άνεση, αλλά και στην εξάλειψη ασθενειών που, εάν αφεθούν χωρίς θεραπεία, μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρές και μερικές φορές ζωή. -απειλητικές συνέπειες - απειλητικές επιπλοκές επίσης Αναπηρία.

διάγνωση

Σε περίπτωση απουσίας ισχύος ή στα αρχικά στάδια της στυτικής δυσλειτουργίας, ένας άνδρας χρειάζεται να συμβουλευτεί έναν ανδρολόγο και ελλείψει ενός τέτοιου ειδικού στην πόλη, έναν ουρολόγο. Κατά την αρχική διαβούλευση, ο γιατρός ακούει τα παράπονα του ασθενούς, αξιολογεί την ψυχική του κατάσταση και εξετάζει τη βουβωνική χώρα για σημεία παθήσεων των γεννητικών οργάνων. Ελλείψει τέτοιων, ο γιατρός συνταγογραφεί μια σειρά από διαγνωστικές διαδικασίες, ο κύριος σκοπός των οποίων είναι ο εντοπισμός παθολογιών άλλων οργάνων και συστημάτων που προκάλεσαν την ανάπτυξη ανικανότητας. Οτι:

  • UAC και OAM.
  • Ανάλυση του επιπέδου των ορμονών του φύλου, των ορμονών του θυρεοειδούς κ. λπ.
  • Τεστ σακχάρου στο αίμα;
  • Προσδιορισμός της αρτηριακής πίεσης;
  • PCR για την παρουσία σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων.
  • Υπερηχογράφημα γεννητικών οργάνων;
  • Ψηλάφηση του προστάτη για την εκτίμηση της κατάστασής του.
Θεραπεία της ανικανότητας από γιατρό

Εάν αυτές οι μελέτες δεν δείχνουν ορατές αποκλίσεις από τον κανόνα, συνιστάται στον ασθενή να επισκεφθεί νευρολόγο, καθώς πρόκειται για νευρογενή ανικανότητα, η οποία είναι πλέον διαδεδομένη. Στη διαβούλευση, ο νευρολόγος εξετάζει τον ασθενή και ενδιαφέρεται πρωτίστως για τα αντανακλαστικά, την κατάσταση της σπονδυλικής στήλης και την πληρότητα των κινήσεων των άκρων. Για να προσδιορίσει την παρουσία αλλαγών στην κατάσταση της σπονδυλικής στήλης, ο γιατρός χρησιμοποιεί τη μέθοδο ψηλάφησης και πραγματοποιεί λειτουργικές εξετάσεις. Ήδη από τα αποτελέσματα που λαμβάνονται, μπορεί να προσδιορίσει την παρουσία αλλαγών στην κατάσταση της σπονδυλικής στήλης. Ωστόσο, για την επιβεβαίωση της διάγνωσης και τον ακριβή προσδιορισμό του βαθμού και της φύσης της παθολογίας, πραγματοποιούνται απαραιτήτως οργανικές μέθοδοι έρευνας:

  • Η ακτινογραφία ή η αξονική τομογραφία είναι οι κύριες μέθοδοι διάγνωσης ανωμαλιών στην κατάσταση των οστικών δομών της σπονδυλικής στήλης, επομένως χρησιμοποιούνται ευρέως για την ανίχνευση σκολίωσης, λόρδωσης κ. λπ.
  • Η μαγνητική τομογραφία είναι ο καλύτερος τρόπος για την ανίχνευση αλλαγών στην κατάσταση των δομών των μαλακών ιστών, συμπεριλαμβανομένων των μεσοσπονδύλιων δίσκων, του νωτιαίου μυελού κ. λπ. ;
  • Η μυελογραφία είναι μια μέθοδος που χρησιμοποιείται για την αξιολόγηση της ποιότητας της μετάδοσης των νευρικών ερεθισμάτων στους μύες, η οποία παρέχει πληροφορίες σχετικά με το βαθμό του νευρολογικού ελλείμματος που προκαλείται από τη συμπίεση των ριζών της σπονδυλικής στήλης.

Χαρακτηριστικά και αποχρώσεις

Γενικά, η θεραπεία της ανικανότητας μπορεί να χωριστεί σε συμπτωματική και αιτιολογική. Στην πρώτη περίπτωση, όλες οι προσπάθειες στοχεύουν άμεσα στην επίτευξη επαρκούς ισχύος και στη δεύτερη, στην εξάλειψη των αιτιών της απώλειάς της. Ο πρώτος τρόπος είναι να έχετε το αποτέλεσμα εδώ και τώρα, ο δεύτερος είναι πιο περίπλοκος και σας επιτρέπει να απαλλαγείτε από τα προβλήματα ισχύος εντελώς, αλλά σταδιακά. Ως εκ τούτου, σήμερα, κατά κανόνα, συνδυάζουν συμπτωματική και ετιοτροπική θεραπεία, η οποία επιτρέπει στον ασθενή να ανακάμψει γρήγορα από την ψυχολογική άνεση, καθώς και να βελτιώσει την υγεία του γενικά.

Επομένως, η θεραπεία για την ανικανότητα συνήθως περιλαμβάνει:

  • φαρμακευτική θεραπεία για την αποκατάσταση της ισχύος και θεραπεία ασθενειών που προκάλεσαν ανικανότητα.
  • χειρωνακτική θεραπεία, η οποία καθιστά δυνατή τη βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος στα πυελικά όργανα, την εξάλειψη των ασθενειών της σπονδυλικής στήλης και την αποκατάσταση της κανονικής μετάδοσης των νευρικών ερεθισμάτων στις λείες μυϊκές ίνες του πέους.
  • Κινησιοθεραπεία, η οποία συνίσταται στην εκγύμναση των μυών του πυελικού εδάφους καθώς και των μυών της πλάτης και της κοιλιάς, η οποία ενισχύει τα αποτελέσματα της χειρωνακτικής θεραπείας και έχει μεγάλη σημασία στην περίπτωση της νευρογενούς ανικανότητας.
Η θεραπεία της ανικανότητας προάγει την ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή

Συνιστάται σε όλους τους ασθενείς:

  • κόψτε το κάπνισμα, το αλκοόλ και τα ναρκωτικά.
  • Αύξηση της σωματικής δραστηριότητας, ειδικά με καθιστική ζωή, καθιστική εργασία κ. λπ.
  • προσαρμόστε τη διατροφή για να την φέρετε όσο το δυνατόν πιο κοντά σε μια υγιεινή διατροφή.
  • για απώλεια βάρους με σημάδια παχυσαρκίας, ειδικά στην κοιλιά.
  • Αποφύγετε αγχωτικές καταστάσεις.

Δεν είναι ασυνήθιστο να βρείτε συστάσεις για τη χρήση αντλιών κενού ή αντλιών για τη θεραπεία της ανικανότητας. Ωστόσο, αυτή η μέθοδος δεν έχει θεραπευτικό αποτέλεσμα και δεν προκαλεί πάντα την εμφάνιση στύσης. Ωστόσο, έχει συνδεθεί με τον κίνδυνο πόνου στην εκσπερμάτιση, μώλωπες και πόνου ή μουδιάσματος στο ίδιο το πέος και ως εκ τούτου δεν συνιστάται από τους ουρολόγους.

φαρμακευτική αγωγή

Το πρώτο βήμα μετά τη διαπίστωση των αιτιών ανάπτυξης της ανικανότητας είναι ο διορισμός της κατάλληλης φαρμακευτικής θεραπείας. Συνίσταται στη συνταγογράφηση κεφαλαίων για την αποκατάσταση της ισχύος και την εξάλειψη ασθενειών που προκάλεσαν προβλήματα με αυτήν.

ευτυχισμένο παντρεμένο ζευγάρι στο κρεβάτι

Η συμπτωματική θεραπεία για την ανικανότητα συνίσταται κυρίως στη χρήση φαρμάκων για την τόνωση της στύσης, δηλαδή αναστολέων PDE-5. Σε ορισμένες περιπτώσεις, συνταγογραφείται η εισαγωγή αγγειοδιασταλτικών, τα οποία ενεργοποιούν προσωρινά τη ροή του αίματος στον στυτικό ιστό του πέους. Αλλά επίσης δεν έχουν θεραπευτικό αποτέλεσμα και επιτρέπουν μόνο την επίλυση του προβλήματος της ανικανότητας για μικρό χρονικό διάστημα.

Η ετιοτροπική θεραπεία, ή η εξάλειψη των αιτιών της ανάπτυξης της στυτικής δυσλειτουργίας, είναι πιο περίπλοκη και πολύπλοκη. Επιπλέον, η φύση του εξαρτάται άμεσα από τις αιτίες της ανικανότητας:

  • σε ασθένειες του θυρεοειδούς αδένα, συνταγογραφούνται ο σακχαρώδης διαβήτης, ορμονικά σκευάσματα ή/και αντιυπεργλυκαιμικά φάρμακα, τα οποία πρέπει να λαμβάνονται συνεχώς για τη διατήρηση της φυσιολογικής ορμονικής ισορροπίας.
  • στην προστατίτιδα, ενδείκνυνται αντιβιοτικά, α1-αναστολείς, ομοιοπαθητικά φάρμακα και η θεραπεία επιλέγεται μεμονωμένα ανάλογα με τα αίτια της φλεγμονής του προστάτη.
  • σε αγγειακές παθολογίες, παρουσιάζεται η χορήγηση φαρμάκων που ομαλοποιούν την αρτηριακή πίεση, μειώνουν το επίπεδο χοληστερόλης στο αίμα, χειροκίνητη θεραπεία.
  • Για παθήσεις της σπονδυλικής στήλης που προκαλούν συμπίεση των ριζών της σπονδυλικής στήλης, χρησιμοποιούνται φάρμακα για την αποκατάσταση αλλοιωμένων μεσοσπονδύλιων δίσκων, βιταμίνες Β, μυοχαλαρωτικά, ΜΣΑΦ και ορισμένα άλλα.

Αναστολείς PDE-5

Οι αναστολείς της φωσφοδιεστεράσης-5 ή PDE-5 είναι μια ομάδα φαρμάκων που είναι πολύ γνωστά στους περισσότερους άνδρες με σκοπό την επίλυση του προβλήματος της στυτικής δυσλειτουργίας. Βασίζονται σε ενεργά συστατικά που αναστέλλουν την παραγωγή ενός ειδικού ενζύμου φωσφοδιεστεράση-5. Είναι υπεύθυνο για την καταστολή της κυκλικής μονοφωσφορικής γουανοσίνης (cGMP), η οποία είναι προϊόν βιοχημικών μετατροπών που προκαλούνται από το μονοξείδιο του αζώτου. Το cGMP οδηγεί σε μείωση του τόνου των λείων μυών και άρα στην επέκταση του στυτικού ιστού του πέους, δηλαδή στην εμφάνιση στύσης. Ως εκ τούτου, μειώνοντας τη δραστηριότητα της φωσφοδιεστεράσης-5, οι αναστολείς PDE-5 «παρατείνουν» τη διάρκεια ζωής του cGMP και έτσι εξασφαλίζουν μια μακροχρόνια και σταθερή στύση, ακόμη και στο πλαίσιο των φυσικών αλλαγών που σχετίζονται με την ηλικία.

Όλοι οι αναστολείς PDE-5 λειτουργούν μόνο όταν χρειάζεται, δηλαδή απαιτείται σεξουαλική διέγερση για να είναι αποτελεσματικοί.

Οι αναστολείς PDE-5 περιλαμβάνουν:

  • Το Sildenafil είναι το πρώτο φάρμακο που αυξάνει τη δραστικότητα στη φαρμακευτική αγορά. Έχει τη μικρότερη διάρκεια δράσης - έως 4 ώρες και αρχίζει να δρα 45-50 λεπτά μετά την κατάποση. Ωστόσο, η σιλδεναφίλη είναι ασυμβίβαστη με το αλκοόλ και συχνά προκαλεί την ανάπτυξη παρενεργειών (έρπωση προσώπου, ρινική συμφόρηση, πονοκέφαλος, καρδιακά προβλήματα).
  • Ταδαλαφίλη - έχει τη μεγαλύτερη διάρκεια δράσης - έως 36 ώρες, και τα αποτελέσματα εμφανίζονται 15-20 λεπτά μετά την κατάποση. Η ταδαλιφίλη είναι συνήθως καλά ανεκτή και σπάνια προκαλεί την ανάπτυξη ανεπιθύμητων ενεργειών.
  • Το Vardenafil είναι ένα φάρμακο που λειτουργεί για 5-12 ώρες, με τα αποτελέσματα να ξεκινούν σε 30-45 λεπτά μετά τη χορήγηση. Ένα από τα πλεονεκτήματά του είναι η συμβατότητά του με το αλκοόλ, αλλά η χρήση του πρέπει να αποφεύγεται καθώς έχει αρνητική επίδραση στην κατάσταση των αιμοφόρων αγγείων.
χάπια κατά της ανικανότητας

Τα φάρμακα αυτής της ομάδας διατίθενται σε διαφορετικές δόσεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο ουρολόγος συνιστά να ξεκινήσετε με την ελάχιστη δόση και να την αυξήσετε μόνο εάν δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Οι αναστολείς FED-5 πρέπει να λαμβάνονται τουλάχιστον μία ώρα μετά το γεύμα. Αυτό εξασφαλίζει την ταχύτερη δυνατή απορρόφηση του δραστικού συστατικού και τη δυνατότητα επίτευξης αποτελέσματος. Εάν πάρετε το φάρμακο με τροφή, ο ρυθμός έναρξης της δράσης θα μειωθεί.

Είναι σημαντικό να μην λαμβάνετε περισσότερο από τη συνιστώμενη δόση κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτό αυξάνει την πιθανότητα παρενεργειών και μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματος.

Ταυτόχρονα, πριν χρησιμοποιήσετε τέτοια φάρμακα, είναι σημαντικό να συμβουλευτείτε έναν γιατρό, καθώς έχουν μια σειρά από αντενδείξεις:

  • σοβαρή καρδιαγγειακή νόσο, ιδιαίτερα στηθάγχη και στεφανιαία νόσο·
  • Ανωμαλίες στη δομή του πέους.
  • Ιστορικό πριαπισμού (παρατεταμένη επώδυνη στύση).
  • οπτική νευροπάθεια?
  • είχατε εγκεφαλικό ή καρδιακό επεισόδιο τους τελευταίους έξι μήνες.

Δεν συνιστάται ο συνδυασμός αναστολέων PDE-5 με α-αναστολείς, που είναι φάρμακα με βάση τα νιτρώδη. Αυτοί οι συνδυασμοί μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές επιπλοκές.

Οι αναστολείς PDE-5 επιτρέπουν επαρκή ισχύ σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις. Όμως με την ανεξέλεγκτη χρήση τους, ο οργανισμός αναπτύσσει αρχικά έναν εθισμό που απαιτεί αύξηση της δόσης για να επιτευχθεί το ίδιο αποτέλεσμα.

Λήψη χαπιών για την αποκατάσταση της ισχύος

Επομένως, η ανικανότητα δεν είναι πρόταση σήμερα. Οποιοσδήποτε άντρας σχεδόν κάθε ηλικίας μπορεί να έρθει αντιμέτωπος με αυτό, ειδικά εκπρόσωποι των επαγγελμάτων της «καθιστικής» και εκείνων που συνεπάγονται υπερβολική σωματική καταπόνηση. Αλλά όταν προκύπτει ένα τόσο λεπτό πρόβλημα, το σημαντικό δεν είναι να ντρέπεστε και να αυτοθεραπεύεστε, αλλά να επισκεφτείτε έναν γιατρό. Όσο πιο γρήγορα ένας άντρας αναζητήσει ιατρική βοήθεια, τόσο πιο γρήγορα είναι δυνατό να απαλλαγεί από το πρόβλημα της ανικανότητας και να μειώσει περαιτέρω τον κίνδυνο ανάπτυξης άλλων επιπλοκών που μπορούν να προκαλέσουν ασθένειες που μπορεί να οδηγήσουν σε στυτική δυσλειτουργία.